Çağdaş estetiğin poetik düzleminin içeriği ve izleği ile ilgili kuraldışılıkların kaos teorilerindeki vurgularla karıştırıldığını (kaos’un kuraldışılıklarla olan ilişkisini göz ardı etmeden) sıkça görüyoruz. Kaos’un metafizik belirsizliği, rastlantısallığı ve anarşikliği bir anlamda günümüz kültüründen bakıldığında bir çaresizliği çağrıştırırken, bir yandan da çaresizliğin ve teslimiyet duygusunun yarattığı katıksız edilgenliğin dizge içi kalan bir estetiğin ortaya çıkışını da beraberinde getirmesi manidardır. Doğunun sofistik ve mistik boyutlu estetik ve felsefelerinin muğlaklığının ve aşırı kavramsallaştırmalarının metafizik anlamda tükenişi ve erozyonuyla paralellikler taşıyan kaos fikri de batının en nihayetinde muhafazakarlığının ve anlamsal yüzeyselleşmesinin kendilerini bekleyen tehlikesi olarak muğlaklık kavramı ile kavramsallaştırılmış, özellikle anarşist kuramcıların ütopyası ve hatta kuramlarının ruhu halini almıştır.