Net üzerinde yayınlanan Culture Machine dergisinin 5. sayısı yeni mecralara ayrılmıştı. Elektronik edebiyat üzerine olan Hayles'ın yazısı, tıpkı sinemanın mecrasının özgünlüklerini keşfetme sürecinde olduğu gibi, basım teknolojilerinden miras varsayımlarla hareket eden 1. kuşak metinlerin ötesine geçen ve dijital teknolojilerin imkânlarını giderek daha fazla keşfeden ve koşullarını dönüştürmeye başlayan 2.

Foucault, 18. yüzyıla kadar “bir toplumsal grubun içinde dolaşmayı hedeflemiş olan sözün destekçisinden başka bir şey” olmayan yazının, 19. yüzyıldan itibaren “salt kendisi için” ve “her tüketimden, her okurdan, her zevk ve yarardan bağımsız olarak” var olmaya başladığını ve “yazının bu dikey ve neredeyse aktarılamaz faaliyeti”nin, “bir anlamda dikey duran bir dil ve her türlü değişim değerini yitirdiği için artık aktarılabilir olmayan söz” olan deliliğin dengi olduğunu yazar (Foucault 1994: 271). Bu “dolaşımcı olmayan yazı”nın/edebiyatın, “başka yerde imkânsız olan ihlalin mümkün olduğu bir kurum halini” aldığını söyler (Foucault 1994: 275).