SERKAN IŞIN

Kültür Gündemi bölümünün bu ayki sorusu ile ilgili Enver Ercan'dan e-posta almadan birkaç gün önce gazetelerde şu haber vardı: "Birleşmiş Milletler İnsani Gelişim Raporuna göre, okuma alışkanlığında Türkiye 173 ülke arasında 86'ıncı sırada yer alıyor." Bu olabildiğince acı tablo, raporun adı ile birlikte düşünüldüğünde daha da can sıkıcı hale geliyor. Raporun içindeki ayrıntılı veriler ve bu verilerden çıkan karşılatırmalar daha da korkunç: "Kitap okuma oranının yüzde 4,5 olduğu Türkiye'de yılda sadece 23 milyon adet kitap basılıyor. Japonya'da ise bir yılda basılan kitap adedi 4 milyar 200 milyon. AB ülkelerinde yıllık kitap harcaması 500 dolarken Türkiye'de bu rakam 2 dolar düzeyinde seyrediyor." Yani özetle birbirimizi kandırıyoruz, daha birçok konuda yaptığımız gibi.
[toc hidden:1]

Eğer bizler, eski ile yeni arasında bir geçiş döneminde duruyorsak, bu geçiş döneminin eskiden yeniye devşireceği tüm olumsuzlukları, gelip geçicinin tuzağına düşmeden –ki gelip geçicilerin en büyüğü burada yaşamdır- kalıcı olanları ayırt edebilmemiz gerekmektedir. İnsanlara umut vermek için, onları bu yaşamın gerçekten yaşanmaya değer, emek vermeye değer, kavgasını vermeye değer, uğrunda feda edilecek bir değer olduğunu düşünen çoğu şairimiz için 2000’li yıllara girmek oldukça sersemletici etkilere sahip oldu. Bir kere, evet yaşam gerçekten de “keyif” alınacak bir hale geldi, fakat bu yaşamın estetik sınırlarını, biçemlerini belirlemek ya da daha da geliştirmek için kullanılan yöntemler içinde şaire yer yoktu. Çünkü harcamanın karşısına koyduğu şey, arzu değil,