Dili bir ifade aracı olarak görmekten hiç değilse bir adım öteye geçmek gerekiyor. Dil, konuşma ve yazmaya sığdırılamaz. Herhangi bir sözlük toplamıyla da sınırlanamaz. Konuşma ve yazma çıkarılabilen sesler ve bilinebilen sembollerle sınırlıdır. Genellikle bu bize anlamı iletme iktidarı vermez. Doğrusu burada bizim bir iktidarımızın olabileceği de kuşkuludur. Burada ses çıkarabilmedeki başarımız ve sembollerle bağlantımız da etkilidir. Sesi nasıl çıkarabiliyor, sembolleri nasıl bir ilişkilendirmeyle sunabiliyorsak ilettiğimiz o [kadar] olacaktır. Bu durumda her konuşma ve yazma kendi anlamını [anlatım konusundan her defasında uzaklığı sebebiyle: anlamsızlığını] dayatmış olacaktır. Öyle ki bu anlamsız anlam çoğu zaman bizim muradımızı iletmekten de hayli uzaktır. Bundandır; muradımızı [murad ettiğimiz gibi] ifade edebilmede yetersiz kalan araçlar sebebiyle şiire sığınırız.

Hece'nin 141. sayısı "Tehlikeli Alaka: Edebiyat ve Deneysellik" dosyasına ayrılmış. Dosyada yer alan yazıların çoğunluğu "edebiyat ve deneysellik" arasındaki ilişkiye, olumlu yaklaşıyor gibi görünüyor. Her ne kadar bu bir değerlendirme yazısı olmasa da, yine de gözüme çarpan ufak tefek birkaç konuyu ben de hatırlatayım.

Dosyada yer alan yazıların çoğunun olumlu bir bakış sergilemesi ve bunu yaparken, edebiyat ile deneyi birbirinden ayrı değil, birbirine yakın hatta içiçe kavramlar olarak görmeleri sevindirici. Zira, deneyi, edebiyatın uzağında bir yerlerde görenler son zamanlarda eleştirinin, yazının canına okudular. Modernizm öncesi / Modernizm sonrası ve Post-Modernizm gibi dönemlerin, yazılarda çoğu kez görünmesi, bir bilincin doğduğunu da gösterir. Gerçi bu bilinç, modern-olan yüzünden değil, post-modern olandan kaynaklanıyor. Çünkü onun retoriğini kullanıyor, ama eksik kullanıyor.